“Waar je plezier in hebt, dat voel je toch niet?”

Bode Prosper (91); oudste werkpaard 

van Noord-Holland

Voor Hendrik Prosper uit den Helder, bijgenaamd “Brave Hendrik”, zou kletsmeier Barend Barendse in zijn verzoekplatenprogramma vast met alle plezier een gans carillon hebben laten rinkelen. Hendrik Prosper heeft namelijk niet alleen de respectabele leeftijd van 91 jaar bereikt; maar vierde dit jaar ook zijn 50-jarig jubileum als bode cq conciërge van het Kantongerecht in Den Helder.

„Dankzij een administratiefout", zegt hij zelf, was hij in staat na zijn vijfenzestigste nog zesentwintig dienstjaren vol te maken. Hendrik, wellicht de oudste werknemer van Noord-Holland, is er niet rouwig om. Integendeel: hij doet zijn werk nog steeds met veel plezier. O ja, Prosper houdt ook van  fietsen. Het gure Nederlandse klimaat weerhoudt de grijsaard  er niet van jaarlijks zo'n 8000  kilometer langs de  Noordhollandse polderwegen te  karren. Meer dan u en ik  misschien, in onze luxe  Limousines met de  boodschapjes in de achterklep.  Een tripje van 70 kilometer op  één dag, daar maalt Brave  Hendrik niet om. Om wat wel?,  zou je haast denken.  

 „Stoppen? Daar ben ik nog lang niet  aan toe, dat ziet u toch wel? Ha ha",  grapt Hendrik. „Zo lang ik het kan,  houd ik dit werk vol. Ik hoop dat ik  het nog een paar jaar kan doen. Nou,  en ik ben nooit ziek. Mijn vader is  vierennégentig-en-een-half geworden.  Oersterke familie. Ik heb altijd gezegd:  als ik die leeftijd kan halen, dan ben ik  tevreden. Ik ben goed op weg, ha ha".  

Energiek

Hendrik Prosper had in 1924, toen een belastingambtenaar hem aanraadde conciërge te worden, niet kunnen vermoeden dat hij het in Den Helder zo  lang zou uithouden. Na zijn diensttijd  op Sumatra had hij allerlei karweitjes  aangepakt, het was moeilijk om vast werk te krijgen. Hendrik: „Van Colijn  kreeg ik een uitkering, maar dat was  ook geen vetpot. Toen kwam een  belastingambtenaar met het voorstel:  solliciteer naar een baantje als conciërge. Hij wist een vacature bij het  Kantongerecht in Schagen. Dat lukte niet, maar via via belandde ik uiteindelijk in Den Helder".   Hendrik verhuisde met zijn vrouwvan Dirkshorn naar de „grote stad", om te beginnen aan een totaal vreemde baan. Prosper „Ik kende alleen de landarbeid en het leger. Ik had geen notie wat het werk inhield. Gelukkighad het meisje dat er tevoren was de kachels laten branden, dus daar hadden we geen problemen mee. Ja, ik weet het nog precies. Sickinga wachtte ons op, en zei: „Voeten vegen, geen fietsen op de gang en Prosper voor jou zijn alle mensen gelijk". Nou, dat laatste heb ikgoed in mijn oren geknoopt".

Hoge boord

Hendrik vertelt nu nog met graagte over het verhaal van de onbekende man met hoge boord. Het klinkt wat mysterieus, maar het vertelsel is de trofee van zijn carrière. Het bekende Sterke Verhaal. Het gaf hem moed om door te gaan, en wellicht gevoel van eigenwaarde.

Hendrik trots: „Alle mensen zijn inderdaad voor mij gelijk. Nog in de tijd van Sickinga had ik eens een nette heer in de wachtkamer. Mooi pak, gelakte schoenen met gespen en een hogestijve boord. Komt hij na een poosje naar buiten, de wachtkamer uit. Nu is het mijn taak om ze daar te houden en op te roepen als ze voor moeten komen. Dus ik op hem af en heel correct: „Pardon, u bent zo aan de beurt, wilt u  daar plaatsnemen?” Hij terug. Komt hij na een poosje wéér naar buiten. Toen heb ik boos gezegd : “Meneer dit is de tweede keer dat ik u waarschuw dat u in de wachtkamer moet. Ik waarschuw niet meer". Achteraf bleek dat het een officier tweede klas van de Militaire Stoomvaartdienst was. Hij heeft een klacht ingediend, maar die werd natuurlijk niet gehonoreerd".

Tandarts

Wat is er voor nodig om een goede conciërge annex bode op een Kantongerecht te zijn? Hendrik: „De mensen die hier komen, die zijn vaak zenuwachtig. Ze denken: wat zal er gebeuren, wordt ik zwaar gestraft? Je moet ze dus een beetje op hun gemak stellen. Een beetje zoals een tandartsassistente. Je moet ook recht door zee zijn, nergens omheen draaien".  Met dit concept heeft Hendrik bekendheid en waardering bij vrijwel alle overtreders uit de Noordkop gewonnen. Succes is ook voor een conciërge weggelegd. Hendrik watverlegen: „Ik ben eigenlijk de grootste gastheer in de Noordkop. Ik krijg alle overtreders over de vloer. Trouwens nooit geen last van een mens gehad. Sommigen, die herken je ook gewoon niet meer. Dan wordt je op straat aangehouden en dan zegt er één: „Ken je me niet meer? Maar man, ik heb drie jaar geleden de deur bij je platgelopen!". Wel leuk hoor, als je zo op straat gegroet wordt. Je raakt een beetje bekend hè?".   

Het wordt langzaam duidelijk hoe Prosper zijn werk zo lang vol heeft kunnen houden. Als hij het zelf voor het zeggen had, maakte hij nog eens vijftig jaar vol. Hoe ziet Hendrik de toekomst?   

Prosper „Ja, die kan je niet bekijken.' Natuurlijk kan ik dit werk niet altijd blijven doen. Mijn vrouw is twaalf jaar jonger. Samen kunnen wij nog wel een tijdje vooruit. Maar ook daar zal toch een einde aan komen".   

Hendrik's ogen staan dof; er volgt een stilte. Dan zegt hij resoluut: „In een tehuis zou ik nooit willen. Nooit niet. En bij de kinderen kan en wil ik ook niet...   

 „Ik hoop dat ik het nog een paar jaar vol kan houden. Dat moet toch kunnen? Waar je plezier in hebt, dat voel je niet...   

„Ik kan ook hele einden fietsen. Op m'n achtenzeventigste heb ik nog meegedaan aan de vijfstedentocht. Van Alkmaar naar Hoorn, Enkhuizen, Medemblik... Ik fiets nog zoveel. Vandaag had ik bijvoorbeeld 43 kilometer. Dat houd ik bij in een logboek. Als ik dan op de fiets zit, windje in de rug en sigaar in het hoofd, dan geniet ik. Aan het bejaardentehuis denk ik dan niet meer. Je vergeet zoiets. Na zo'n ritje, dan kan ik weer aan de slag".

Bron: Noordhollands Dagblad woensdag 21 november 1979 

Naschrift:

Hendrik Prosper geboren 19-06-1888, overleden  5-10-1983 op 95 jarige leeftijd. Dieuwertje Kok geboren 15-9-1900, overleden 23-05-1989.